Verhalen in de volkskeuken

Stories in the squat restaurant

Verrassing tijdens optreden

Gisteren trad ik op in het Verhalenhuis Belvédère. Daar hoorde ook een volkskeuken bij en ik was al de hele middag bezig om mee te helpen om voor 70 man te koken. Ik had me net omgekleed en opgemaakt toen de deuren open gingen voor de gasten. Er kwam meteen een oudere man op me af. Klein van stuk, grijze haren, een bruin jasje en een zachte glimlach op zijn gezicht.

“Toen ik dit in het programma zag wist ik meteen dat ik vanavond moest komen. Niet alleen omdat ik een verhaal over Roemenië wil luisteren, maar ook omdat ik grote fan ben van Marin Sorescu. Kent u Marin Sorescu?”

Natuurlijk ken ik hem, was mijn antwoord. Maar mijn hersentjes gingen meteen draaien: dichter, ballingschap, zwarte lijst, pfff…wat weet ik nog over hem?! Ik kon me vaag herinneren dat we het uitgebreid over hem hebben gehad toen ik nog aan de UvA studeerde.

De man pakte een ingelijste zwart-wit foto en liet het me zien.
“Kijk, daar links, dat ben ik. En rechts is Marin. Dat was in 1974, ergens in Noord-Nederland. Toen waren we beiden op Poetry International. Wat een aardige en interessante man. We raakten bevriend…”

En toen pakte die man een programmaboekje. Poetry International uit 1990.

“Dit heb ik gisteren van zolder opgehaald. Ik moest wel even zoeken, hoor. Toen was hij hoofdgast. En hier in dit boekje staat mijn favoriete gedicht. En ik dacht… als het zou kunnen, om misschien vanavond samen dit gedicht voor te dragen. Ik in het Nederlands en u in het Roemeens?”

Zijn gezicht keek me hoopvol aan. Ik hoefde niet na te denken en zei meteen “ja”. Ik zag zijn ogen al vollopen.

En zo gebeurde er dat gisterenavond, tijdens het hoofdgerecht van doperwtjes-runderstoof met polenta, er even een intermezzo was. Jan Wageman las het gedicht in het Nederlands voor. (Met dank aan Jan Willem Bos, onze meestervertaler.) Het plezier en genot in zijn stem vulde de ruimte. De mensen lachten. Ik las het daarna in het Roemeens voor, voor de paar gasten die het wel helemaal konden verstaan. Het effect was dat daarna veel mensen zeiden dat ze het goed konden volgen. Er was immer “geen probleem”.

IN VERBAND MET HET PROBLEEM
In verband met het probleem
Is alles zeer duidelijk:
Problemen hebben we niet.
Het probleem werd opgeworpen alsof het niet was opgeworpen
En is direct daarna weggewerkt.

In verband met het probleem:
Breekt u zich het hoofd niet over de oplossing.
Midden in het ministerie hebben we een bak met water
Neergezet, waarin het zal oplossen.
Al onze problemen zijn oplosbaar.

In verband met het probleem.
Vergeet me niet hier in te schrijven.
Waarom bent u ook al weer gekomen?
− In verband met het probleem…
− Ah, in verband met het probleem.
Tja, zoals ik al eerder zei:
Alles is zeer duidelijk,
Problemen hebben we niet.
© Uit: Poetry International Festival, 1990

 

_____________________________________________________________________________ 

 

Surprise during the show

Yesterday I performed at the Storyhouse Belvédère in Rotterdam. There is also a squad restaurant, with very international cuisine and I had been busy all afternoon helping to cook for 70 people. I had just changed my clothes and put made up op when the doors opened for the guests. An older man approached me immediately. Small in size, gray hair, a brown jacket and a soft smile on his face.
“When I saw this in the program, I immediately knew I had to come tonight. Not only because I want to listen to a story about Romania, but also because I am a big fan of Marin Sorescu. Do you know Marin Sorescu? “

Of course I know him, was my answer. But my I put my brains to work immediately: poet, exile, blacklist, pfff … what do I remember about him? I vaguely remember that we discussed him extensively when I was still studying at the UvA.

The man took a framed black and white photo and showed it to me.

“Look, there on the left, that’s me. And on the right is Marin. That was in 1974, somewhere in the northern Netherlands. We were both at Poetry International. What a nice and interesting man. We became friends … ”

And then the man picked up a program booklet. Poetry International Rotterdam from 1990.

“I found this in the attic yesterday. I had to search, though. He was the main guest at that time. And here in this booklet is my favorite poem. And I thought … if it were possible, perhaps to recite this poem together tonight. Me in Dutch and you in Romanian? “

His face looked hopeful. I didn’t have to think and immediately said “yes”. I already saw his eyes getting teary.

And so it happened that yesterday evening, during the main course of green pea-beef stew with polenta, there was a brief interlude. Jan Wageman read the poem in Dutch. (Thanks to Jan Willem Bos, our master translator.) The pleasure and fun in his voice filled the space. The people laughed. I then read it in Romanian for the few guests who could understand it completely. The effect was that afterwards many people said they could follow it well. There was always “no problem”.

 

 

______________________________________________________

 

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X