Meer in mezelf vertrouwen

Trusting myself more

For English please scroll down

Storytelling

“Storytelling”, zei ze, en ze dacht even na. “Zou jij niet een storytellingavond willen organiseren? Na de zomer? Je mag het helemaal zelf invullen”. Ik weet nog dat ik haar een beetje verrast aankeek. En dat mijn eerste reactie, zoals zo vaak, eentje was van mezelf beperkingen leggen: ik heb er geen ervaring mee, ik kom net om de hoek kijken, etc. En ik voelde meteen dat ik er spijt van had. Dus toen de programmeur van Theater de Generator nogmaals aangaf dat ze het wel zag zitten, zei ik wel volmondig ja.

Het lijkt mijn default setting te zijn geweest: limiting beliefs. Steeds denken dat ik er ergens niet klaar voor ben. Dat ik eerst nog van alles moet doen of studeren of ervaren voordat ik iets “echt” kan. Het schijnt dat vrouwen daar vaker last van hebben. Maar ik weet zeker dat ik nogal de kroon span daarmee. Hoe vaak heb ik coaching klanten of vrienden niet aangespoord zichzelf niet te saboteren? En wat deed ik? Juist. Mezelf saboteren. Ik weet heel goed dat die beren op de weg niet helemaal uit te niets verschenen zijn. Het is een patroon uit mijn jeugd die ik onbewust had doorgezet en tot kunst had verheven.
Maar dat patroon begon af te brokkelen toen ik een jaar geleden een cursus storytelling deed. Mijn hoofd, mijn hart, mijn hele wezen zat daarna zo vol met verhalen, dat ze er echt uit moesten. De eerste keer op een podium voelde surrealistisch spannend. En de keren daarna ook, maar ik ging door. Ervaren en doen. En steeds scherper een visie krijgen wat ik met storytelling uiteindelijk wil doen. Het werd me duidelijk, het is niet alleen een hobby, het is meer dan dat.

Tell me more

Toen ik met het organiseren van de storytellingavond “Tell Me More” begon wist ik eigenlijk al gelijk hoe ik het wilde hebben. Welke sfeer, wat voor een vertellers, welke (muzikale) aankleding. Alleen op de eerste avond zelf was ik natuurlijk super zenuwachtig. Wat als er bijna niemand komt? Wat als ik de avond niet leuk aan elkaar praat? Toen de zaal van het theater vol stroomde met mensen en ik om me heen keek voelde ik een soort rust. De ruimte die volop in de verbouwing zat had iets bijzonders; de steiger was net een decorstuk, de houten planken meubilair. De familiariteit van mijn eigen kussens en dekens maakte alles heel vertrouwd. De muzikanten vulden de ruimte met magie en de vertellers deden ieder op hun eigen manier daar een schepje bovenop. Na afloop was ik euforisch. En de complimenten voelden zo fijn.

Of de tweede avond weer zo goed zou lopen was bijna nog spannender. De eerste keer kon immers beginnersgeluk zijn. Dagen van te voren was ik bezig met hoe ik de vertellers zou introduceren, en hoe ik de verhalen aan elkaar zou verbinden. Hoe ik weer het voor elkaar zou krijgen om weer een mooie sfeer te creëren. Vol verbazing waren we toen we hoorden dat er een recensent van de Theaterkrant zou komen. Voor Theater de Generator als voor mij zelf was dat toch best wel een big deal. Maar op de avond zelf vergat ik dat helemaal. De zaal stroomde weer vol, de sfeer zat weer er goed in. Het werd een prachtige avond! Tevreden en trots dat het weer geluk was ging ik naar huis.

WOW momentje

Een dag later stond het al online. Een recensie in de Theaterkrant. En wat voor een! Positief en bemoedigend. Ik kon het bijna niet geloven, ik was nog geen jaar geleden begonnen met storytelling en ik had nu een recensie. Even een wow-momentje. Maar ook vooral een momentje om te beseffen dat ik echt veel meer kan dan ik altijd mezelf dat heb toegestaan. Natuurlijk heb ik ervaring in evenementen organiseren, maar ik heb meer dan dat. Ik heb een visie, ik kan sfeer creëren, ik kan vertellen en ik kan mensen met elkaar verbinden. Dat is niet niks. Ik moet meer in mezelf geloven en mijn ideeën uitvoeren. En dat zouden meer vrouwen moeten doen.

______________________________________________________

 

Storytelling

“Storytelling,” she said, and she thought for a moment. “Would don’t you organize a storytelling evening? After the summer, you can do it as you wish”. I remember that I looked at her a bit surprised. And that my first reaction, as usual, was one of limiting myself: I have no experience with it, I just started, etc. And I immediately regretted it. So when the programmer of Theater de Generator once again said that she really ment it, I said yes.
It seems to have been my default setting: limiting beliefs. Always thinking that I’m not ready for something. That I first have to do more or study more or experience more before I can ” really” do something. It seems that women are more likely to suffer from this self-doubt. But I am sure that I have to hand it to myself. How often have I encouraged my coachees or friends not to self-sabotage themselves? And what did I do? Right. Self-sabotage myself. I know very well that those bumps in the road did not appear completely out of nowhere. It is a pattern from my childhood that I have subconsciously elevated into an art form.
But that pattern started to fall apart when I did a storytelling course a year ago. My head, my heart, my whole being was so full of stories afterwards, that I really needed to do something about it. The first time on a stage felt surrealistically exciting. And the next time too, but I went on. Experiencing and doing it. And getting a sharper vision of what I wanted to do with storytelling. It became clear to me that it is not just a hobby, it is more than that.

Tell me more

When I started organizing the storytelling evening “Tell Me More” I already knew how I wanted it to be. How the atmosphere should be, what kind of storytellers to invite, which (musical) stage setting to have. The first evening I was of course nervous. What if no one shows up? What if I do not host the evening well? But when the theater filled up with people, I looked around and I felt calm. The space that was still being renovated had a special feeling; the scaffold was just a piece of decor, the wooden planks looked like furniture. The familiarity of my own pillows and blankets made everything very homely. The musicians filled the room with magic and the storytellers each went a step further with their stories. Afterwards I felt euphoric! And the compliments felt so good.
Whether the second storytelling evening would be as succesful as the first one was even more exciting. The first could have been beginners luck. Days in advance I was working on how I would introduce the storytellers, how to connect the stories to each other. And how to create a beautiful atmosphere again. We were amazed when we heard that a reviewer of the Dutch Theater Paper would come. For Theater de Generator and for me too, that was quite a big deal. But on the night itself I completely forgot about it. The room was full again, the atmosphere was fantastic again. It was a beautiful evening! Satisfied and proud that it went well again, I went home.

Wow-moment

A day later it was already online. A review in the Theater Paper. And what a review! A positive and encouraging one. I almost could not believe it, I had started storytelling less than a year ago and I now had a review. A little wow-moment. But also a moment to especially realize that I really can do a lot more than I have always allowed myself to. Of course I have experience in organizing events, but I have more than that. I have a vision, I can create a great atmosphere, I can tell stories and I can connect people. That is not nothing. I must believe more in myself and put my ideas into practice. And actually more women should do that.

0 Comments

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *