Een eeuw leven

Living a century 2

(Living a century) For English please scroll down

Wijn

Ze zat in de tuin met een glas witte wijn. Veilig in de schaduw. “Tot een paar jaar terug zat ik gewoon lekker in het zonnetje, aan de voorkant. Maar daar kan ik nu niet meer tegen.” zei ze, terwijl ik naast haar ging zetten en een glas wijn voor mezelf inschonk. Mijn buurvrouw wordt dit jaar 100, woont zelfstandig, leest zonder leesbril en drinkt elke dag wijn. En ze kan dus niet meer zo goed tegen de zon.
“Het is wat, 100 worden. Maar weet je dat ik ook 75 jaar in de stad woon? Ik trouwde op mijn 25ste, tot die tijd woonde ik op de boerderij. En ik kende Delft alleen van als we af en toe eens gingen winkelen….”
Ik ging eens lekker in mijn stoel zitten, nipte aan mijn wijn en hoefde niet veel te zeggen. De herinneringen kwamen vanzelf. Hoe ze vroeger samen met haar moeder het paard voor de wagen moest spannen om naar de stad te komen. Lopen was echt te ver vanuit Westland. Een fiets was luxe. Hoe ze in Delft eerst over het spoor moesten rijden om de stad in de komen. In het voorjaar gingen ze kijken naar de jonge dieren markt op de Boterbrug. Hoe lief ze waren: de kuikentjes, de schattige roze varkentjes, de zachte lammetjes, de zoete konijntjes.

100

Ik zag, terwijl mijn bijna 100 jarige buurvrouw praatte, in de glinstering van haar ogen een klein meisje, verrukt van alle jonge diertjes. Of misschien was het het zachte verlangen naar vervlogen tijden.
“Dat ik 100 word, is al zo moeilijk te bevatten. In een zucht… Maar dat ik ook 75 jaar hier woon, dat is toch ook ongelofelijk. En wat is er veel veranderd. Ook heel veel moois en goeds. Vroeger was het echt niet altijd beter. Het was zoals het was, de goede en de slechte dingen. Het zijn nu andere tijden en dat is ook goed.”
Ik woon dit jaar 5 jaar in Delft. Ik probeer 75 jaar te bevatten. Of 100. Ik knijp een beetje mijn ogen dicht als ik naar haar wijze woorden luister. En uit het niets zeg ik “mag ik sommige verhalen opschrijven in mijn blog?”. Ze denkt even na. “Ja, dat mag, maar zonder naam en toenaam.”
Verhalen, vooral persoonlijke, raken mij zo. De hele menselijkheid zit verspreid over al onze persoonlijke verhalen. En met zo’n bijzondere buurvrouw als bron naast mij, wil ik niets liever dan een paar verhalen opvangen en ze weer de wereld in te sturen. Dit is deel een van dit reeks.
______________________________________________________

 

Wine

She sat in the garden with a glass of white wine. Safely in the shade. “Until a few years ago I loved sitting in the sun, in the front of the house. But I can not stand it anymore.” she said, as I sat next to her and poured a glass of wine for myself. My neighbour turns 100 this year, lives on her own, reads without reading glasses and drinks wine every day. And she can’t sit in the sun anymore.
“Turning hundred is something. But do you know that I also live in this city for 75 years? I got married at the age of 25, until then I lived on the farm. And I only knew Delft from when we went shopping once in a while. …. ”
I sat confortably in my chair, sipped my wine and didn’t have to say much. The memories came naturally. How she and her mother used to tug the horse in front of the cart to get to the city. Walking was really too far from Westland. A bicycle was luxurious. How they first had to cross the railway in Delft to get into the city. At springtime they went to watch the young animals market on the Boterbrug. How sweet they were: the chicks, the cute pink pigs, the soft lambs, the sweet bunnies. I saw, while my almost 100-year-old neighbour was talking, in the glint of her eyes a little girl, delighted with all the young animals. Or maybe it was endearment for times gone by.

100

“It’s already so hard to comprehend that I am turning100. In a sigh … But that I also live here for 75 years, that is also unbelievable.” And the city has changed a lot, also a lot of beautiful and good changes. The olden times were not always good, it was the way it was, the good and the bad things. It’s different times now and that’s good too”.
This year I’ll be living for 5 years in Delft. I try to imagine 75 years. Or a 100. I close my eyes a little when I listen to her wise words. And out of nowhere I say “can I write down some stories in my blog?”. She thinks for a moment. “Yes, you can, but without names and such.”
Stories, especially personal ones, always touch me. All of the humanity is spread over all of our personal stories. And with such a special neighbour as a source next to me, I want nothing more than to collect a few stories and send them back into the world. This is part one of this series.

0 Comments

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *